cebesoy ilköğretim okulu

Halen öğretmenlik yaptığım okulumuz Cebesoy İlköğretim Okulu adını, Atatürk' ün silah arkadaşı Ali Fuat Cebesoy'dan almıştır. Ankara Ticaret Odası'nın (ATO) yanıbaşında, gecekondu mahallesi öğrencilerinin devam ettiği okulumuz, ilk görünüşte modern bir binası olmasa da, bakımlı oluşu ve çevre düzenlemesiyle örnek teşkil etmektedir. Okul Müdürümüz Cebrail Kaya okulun fiziki ortamının güzelleşmesinde, bir çok kuruluşlarla işbirliği yaparak fedakarca gayret göstermiştir. Okulumuzdaki bütün öğretmenler de aynı hizmet anlayışı içerisindedir. Bu anlayış ile okulumuz modern bir binaya sahip olmasa da; bakım, tertip, düzen ve temizliği ile 2003 yılında çevre ödülü almıştır. Okulumuzda yüzotuzbeşe yakın öğrenci eğitim-öğretim görmektedir. Bu yıl MEB'nın seviye tespit sınavında Ankara üçüncüsü olan ve öğretmeni olduğum 4. sınıfın ondört öğrencisi bulunmaktadır.

Tümü okulumuz öğrencisi olan beş erkek çocuk babası Halil Yeşil, belki de pek çok okul aile birliği başkanından farklı olarak, okulun temiz kalmasında ve çevre düzenlemesinde en ön safta yer almaktadır.

duygular .. düşünceler ..

Öğretmenliğe 1997 yılı Ocak ayında büyük bir heyecanla başladım. Bu mesleğin benim doğama uygun ve sevdiğim bir iş olduğunu uzun yıllar öncesinden biliyor ve hissediyordum. Ancak, öğretmenliğin dışardan görüldüğü gibi kolay olmadığını, mesleğimin ilerleyen yıllarında öğrendim. Tatili bol ve çalışma saatleri az gibi görünmesine karşın, çalışma evde de devam ediyordu ..

Sınıfa, her zaman, bir gün öncesinden hazırlanmak gerektiği için, okulda öğretmen, evde ise öğrenci oldum. Yaptığım işte, temelde işlenmesi gerekenin insan olduğunun bilinci içerisinde, ısrarla ve sabırla öğrendim, öğrettim. Öğrencilerimin benden alacağı beş yıllık eğitim, onlara gelecekteki yaşamlarına temel oluşturacağı, öğretmenlerinin onlar için bir model olacağı bilinciyle çalıştım. Öğretmenliğin gönül işi olduğunu, tamamen fedakarlık üzerine kurulduğunu, alınan ücretle çok da alakalı olmadığını kabullendim. Sosyo-ekonomik ve kültürel çevre olarak değerlendirdiğimde Cebesoy İlköğretim Okulu'nun tam bana göre, mesleğimi iyi icra edebileceğim bir okul olduğunu düşündüm. Kız çocuklarını köydeki geçmişime, erkek çocuklarını da eşimin geçmişine benzetiyordum. Okumaktan başka çaremiz olmadığını anlamış, imkansızlıklar içinde kendimize imkan yaratmış ve sosyal kültürel bir sıçrama yapmıştık. Şimdi öğrencilerimin durumu da aynı ..

eğitim - öğretim çalışmaları

Her sabah ilk dersin beş - on dakikasını hayatın gerçeklerine, güncel konulara ve bu konulardan çıkarılabilecek yaşam derslerine ayırdım. Öğrencilerimi her fırsatta ve yeteneklerine uygun olarak teşvik ettim. Gazetelerden birlikte okuduğumuz günlük gelişmeleri ve haberleri sınıfta onlara anlattırarak, ülkemize ve dünyaya daha duyarlı olmalarını sağlamaya çalıştım. Böylece ders aralarında da gazete okumaya başladılar, yaşamın gerçeklerini daha iyi anladılar. Bu arada pek çok veli toplantısı düzenleyerek, eğitim - öğretim adına, sıkı bir iletişim amaçladım. Velilerin her açıdan desteğini de sağlayınca geriye, sistemli çalışmak kalmıştı.

Diğer okullarda görev yapan başarılı öğretmen arkadaşlarımla da görüş alış - verişinde bulunarak onların deneyimlerinden de yararlandım. Birinci sınıftan başlayarak, öğrencilerimin düzenli çalışmayı ve test çözmeyi alışkanlık haline getirmelerini sağladım. Sürekli tekrarlar, defalarca geriye dönük pekiştirici çalışmalar yaptık. Dördüncü sınıfta sık sık bilgi yarışmaları düzenledim. Bir yıl içinde üçbine yakın test sorusu çözdük.

Mahalledeki çocukları seviye ve becerilerine göre üçlü - beşli gruplara ayırarak, evlerinde de pekiştirici tekrar çalışmaları yapmalarını sağladım ve denetledim. Öğrencilerimin tamamı bu yarışa iyi hazırlandı. Başarıda, öğrenci merkezli eğitim ve uygulamaların, görerek ve yaparak öğrenmenin büyük yararını gördüm.

Sevgi, şefkat, motivasyon, başarıları övmek, hataları görmemezlikten gelmek, öğrencilerimin başarıya ulaşmalarında en etkin unsurlar olmuştur. Her zaman öğrencilerime güvendim ve bunu da kendilerine hissettirdim. Benim gözümde her birisinin geleceğin mühendisleri, doktorları, öğretmenleri, subayları, polisleri olduklarını sınıfta söylemekten gurur duydum. Zaten onlar da çalışmalarıyla elde ettikleri bu güzel başarının mutluluğunu tadarken geleceklerine olan inancımı da bir kez daha pekiştirdiler.

Öğrencilerime güveniyorum .. onları çok seviyorum.

eğitim - öğretimde başarı için ..

• Öncelikle elimizdeki malzemeyi değerlendirerek, 'neler yapabiliriz?' sorusuna arayacağımız cevaplarla, eğitim - öğretim stratejimizi belirlemeliyiz.
• Mutlaka öğrencilerin performans hedeflerinin ve ödüllerinin belirlenmesi gerekir.
• Öğrenci neden çalışması gerektiğini iyi anlamalı ve hissetmeli, bunu öğretmen - aile iletişimi ile sağlamalıdır.
• Öğrenci hedefini iyi görmelidir.
• Geriye, öğrencinin motivasyonu, beğenilmesi, takdir ve kabul görmesi, sırtının sıvazlanması ve hepsinden önemlisi sevilmesi kalmaktadır.
• Öğretmen ise, ders anlatırken adeta bir tiyatro sanatçısı gibi öğrencinin ilgisini çekmeli ve onun ruh halini anlayarak hitap etmelidir.
• Öğretmen sınıf içi ve çevre koşullarındaki zorluklar nedeniyle hiçbir zaman ümitsizliğe kapılmamalı, azimli ve kararlı olmalıdır.
• Pekiştirici konu tekrarları, belli zaman aralıklarıyla mutlaka yapılmalı, unutmanın önüne geçilmelidir.
• Veli işbirliği ve desteği mutlaka alınmalıdır.

anılar

İlk görev yerim olan Çiğiltepe İlköğretim Okulu'nda stajyerliğimin kalkması aşamasında, uzun yıllar eğitim ve öğretimin içinde yer alan deneyimli bir müfettiş geldi. Her şeyi çok beğenmişti, ancak; öğretmen okulu mezunu olmadığımı öğrenince belki biraz da önyargılarının esiri olarak; benim gibi kurumlararası geçiş yaparak öğretmen olanların, öğretmenlik mesleğinde başarılı olması için, uzun yıllar geçmesi gerektiğini ve bu sürenin öğrenciler açısından kayıp olduğunu söyledi. Ben de, öğretmenliğin, sevgi ve gönül işi olduğunu, istenildiğinde her zorluğun aşılabileceğini anlattım. Ancak, bu tür davranışların, değil çalışma azmimi yitirmeme, tam aksine çalışma yaşamımda itici güç olacağını düşünmüştüm.

En iyi yargıyı zamanın vereceğinden hiç bir zaman şüphe etmedim .. Başarıya giden yolun azimle çalışmaktan geçtiğinin gurur verici örneğini öğrencilerimle beraber yaşadım, yaşayacağız da ..

Yoğun bir çalışma temposu içinde soyut ve somut kavramlar üzerinde çalışıyorduk. Bir soruda, 'hangisi somut kavram değildir?', deniyordu. Koray, kendinden emin, 'bahçe öğretmenim', dedi. Nedenini sorduğumda; 'öğretmenim! bahçe o kadar büyük ki, elimizle tutamayız', dedi. Sınıfta bir kahkaha koptu, farkına vardığında o da gülmeye başlamıştı.

Sınıfımın en sevimli öğrencilerinden olan Emrah, bir gün beslenme saatinde parmak kaldırarak söz istedi ve 'öğretmenim ben bugün yeşil cevizli et yedim!', dedi. Sınıftaki diğer öğrenciler neredeyse hep bir ağızdan; 'hiç yeşil cevizli et olur mu?', dediler. Sürekli yeşil cevizli etin nasıl olabileceğine değin sınıfta bir uğultu kopmuştu .. Biraz da şaşkınlıkla izlerken, bir süre sonra, 'siz hiç salam yediniz mi?', dedim. Sınıftan salam yiyen tek bir çocuk dahi çıkmamıştı.

Sınıfımda küçük bir anket yaparak, 'hamburger nedir? Kimler hamburger seviyor?', şeklinde sorular yönelttim. Bir iki memur çocuğunun dışında, kimseden ses çıkmadı. Konuyu öğretmenler odasına taşıdım. Öğretmen arkadaşlarımdan farklı yanıtlar gelmedi; okul müdüründen de izin alarak, bir organizasyon yaptık ve tüm öğretmenlerin katkısı ile bütün öğrencilere öğle yemeğinde köfte-ekmek ziyafeti verdik. Öğrencilerimin o günkü mutluluğunu hiç unutamıyorum.