yarı dalgın soyunup
avuntunun beyaz çarşaflarına
yıldızlar serperdik
                       
o gecelerden biri daha  başlardı                                  
gözü dönmüş bir lodos gibi
çarpıp giden kıyılarımıza

oysa denizimiz hiç olmadı bizim      
çocuk annelerdik  nerden bilelim
bir gecelik vur kaçları
aşk sanırdık

tenin tendeki oyunu biter bitmez   
bölük pörçük rüyalara tırmanır sabahları beklerdik
hele gün bir ağarsa da
aydınlığını üstümüzde gezdirse diye 

on dördünde on beşinde var yok
karnı burnunda çocuk annelerdik
çeşmeyle tarla beşikle kundak arasında                                         
çocuklarıyla birlikte  büyüyen                                                 

hiç unutur muyum arada sizler de gelirdiniz                 
ağır makyajlı görkemli kadınlardınız
hafif şehla bakışlarınızda  kanayan birkaç dip not
dokunaklı günlüklerinizle
büyük şehirlerinize dönerdiniz                          

bakıyorum da şimdi                                                                      
tüm çağrılar  bildik bana
o taşkın ırmak
bir gün beni de alsa içine
hiç durmam
alır başımı giderim                                                                                                     

bir de sen olsan yanımda                            
en iyi sen bilirsin o yangınları
en iyi sen
şimdi karşımda dipdiri duran
o zamanki ben

(*) Edebiyat-Eleştiri dergisi 2005 Mart sayısı