He is late

He is late
for our appointment.
I'll open the window
just to stare outside.
Then I'll stare within.
Then nowhere - just so.
He is late.
I remember
we had an appointment.
I've been waiting for him.
Looking at the reflections
of the sunset in the window.
Then at the slowly quieting
shadows
within.
Then…
This quiet ray
Upon the wall.
Some one within me
didn't come
to the appointment.

The sun did shine
as if from within
my mole hole.
Such a longsome
hollowing
within myself
that I awake
at the other side.
As if it were yesterday.
The sun had been just an instant.
Then the space
turns again
from without.
Till again I awake
at the other side.

Dusk is falling.
The trees in the alley are blackening
like Middle age spears
of knights, long forgotten in the museum.
Under the steps is mud and slush.
The world is so far away as if
I contemplate it from a Middle age
memory, which I don't want to
remember.
The world is so far away as if
I don't live it, but am contemplated
from some space
where memories are not.
And the experienced sky is not even
a memory of the memory,
lost for ever.
And dust is falling.
And while I am sharing my steps
with the slush and even don't think
about this so long unshared world,
a tree shined in front of my eyes:
white, glowing and unearthly -
a horizon through the spears
drawn up within my mind.
And my steps go on
in the dusk, fallen like a leaf
from the white, mystic branch
of eternity.

Gecikmişti

Gecikmişti
randevumuza
Pencereyi açtım
sadece bakmak için.
Sonra da baktım.
Sonra hiçbir yer - öylesine.
Gecikmişti.
hatırlıyorum
randevumuz vardı.
Onu bekliyordum.
Yansımalarına bakıyordum
penceremdeki günbatımının.
Sonra huzura doğru yavaşça
gölgeler
arasında.
Sonra…
Bu sessiz ışın
Duvardaki.
Birisi benimle olan
gelmedi
randevuya.

Güneş parlamadı
içselliğim gibi
köstebeğim oyuğunda.
Uzar gibi
boşluğum
içimde
uyanırım
diğer tarafta.
Dün olduğu gibi.
Güneş görünür o an.
Sonra uzay
dönüşür tekrar
sensizliğimde.
Sonra tekrar uyanırım
diğer tarafta.

Alacakaranlık düşüyor.
Yoldaki ağaçlar kararıyor
Orta çağın mızrakları gibi
şövalyelerin, uzundur müzede unutulan.
Adımların altında çamurlar ve erimiş karlar.
Dünya çok uzak sanki
Orta çağdan düşüncelerimde
bellek, ki istemediğim
hatırlamak.
Dünya çok uzak sanki
yaşamadığım, ama düşündüğüm
bazı uzaydan
ki anıların olmadığı.
Ve denenmiş gökyüzü tek başına değil
anının bir anısı,
sonsuzluğa yiter.
Ve alacakaranlık düşüyor.
Ve adımlarımı paylaşırken
erimiş karlarla ve düşünmeden
bu paylaşımsız dünyayı,
gözlerimin önünde bir ağaç ışıldar:
beyaz, ışıl ışıl ve dünya dışı -
mızraklar boyu bir ufuk
süzülür aklımda.
Ve adımlarım sürer
alacakaranlıkta, düşer bir yaprak gibi
beyazdan, gizemli dalından
sonsuzluğun.