Adam und Eve, 1504, Detay, Albrecht Dürer

Gizli bir hazineydim, uzandım bilinmeye,
Yaradılışı yarattım, bilinebileyim diye
Hadit Kutsi

Eva yılanın verdiği elmayı almadı.

Yılan dedi ki:
- Al ye! Bu bilmenin meyvasıdır.
Eva bilmek istedi.
- Al, iyi ve kötüyü bileceksin.
Eva iyi ve kötüyü bilmek istedi.
- Al, daha akıllı olacaksın.
Eva daha akıllı olmak istedi
- Al, Tanrı bilmeyecek.

Eva, yılana inanmadı, yılanın verdiği elmayı almadı

Aden'de bir tek kötü vardı: yılanı konuşturan kötü.
Kötü, Eva'yı sevdi. Onun kendisi gibi olmasını istedi.

Eva kötüyü tanıdı onu sevmedi.
Eva kötüyü anladı, bildi.
Kötüyü bilmek iyiyi de bilmek oldu.
Eva iyi ve kötüyü bildi, farkına vardı.

Eva uzun süre gözükmedi. Tanrı'ya, yılana ve Adam'a gözükmedi.
Eva gizli dolaştı. Dolaşırken düşündü.
Otururken, yatarken, uyurken düşündü.

Eva farkına vardı.

Eva beyaz ve siyahın,
yerin ve göğün,
aydınlık ve karanlığın
farkına vardı.

Eva bahçenin farkına vardı.
Bahçe ve kendisinin farkına vardı.
Eva ve bahçe farklı oldular, birbirlerinden ayrıldılar.
Eva yaşadığının farkına vardı.

Farkına varmak Eva'yı sarstı.
Eva daha çok düşündü.

Düşününce anladı. Anladı ki Tanrı'ya söylemeli.

Ve anladı ki Tanrı'ya söylemesi gereken şey
yılanın yaptığı değil,
Tanrı bunu bilir.

Kendisinin yaptığı da değil.

Söylemesi gereken şey:
bunu söylemeye karar verdiği...

Eva Tanrı'ya kararını söyledi

. Yılan, Tanrı'ya Eva'nın iyi ve kötüyü bildiğini söyledi.

Tanrı Eva'ya dedi ki:

- İyi ve kötüyü biliyor musun?

- BİLİYORUM!.

Tanrı Eva'yı bahçenin dışına attı.

Bu yoklukta bir tek Eva, kendisi vardı.
Orada bilecek başka hiç bir sey yoktu.
Eva orada çok az, ama çok uzun zaman kaldı.
Eva kendisini anladı.
Düşündü ve var olduğunu bildi.

Eva Tanrı'ya
- Beni al, dedi.
Tanrı onu kabul etti.

Ekim, 1991